Muza	Sobie śpiewam, a Muzom..''
Raki	Folgujmy paniom nie sobie, ma rada
O żywocie ludzkim	,,Wieczna Myśli...",
O zywocie ludzkim	Niech drudzy za łby chodzą, a ja się dziwuję
O zywocie ludzkim	Fraszki to wszytko, cokolwiek myślemy, Fraszki to wszytko, cokolwiek czyniemy; Nie masz na świecie ż
O zywocie ludzkim	Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, Wszystko to minie jako polna trawa’’
Ku Muzom	Panny, która na wielkim Parnasie mieszkają
Ku Muzom	Proszę, niech ze mną za raz me rymy nie giną, ale kiedy ja umrę one niechaj słyną’’
Na lipę	Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie!''
Do snu	Śnie, który uczysz umierać człowieka''
Na fraszki	,,Pijcie, grajcie, miłujcie - Jan fraszki niech pisze!''
Do Anakreonta	Anakreont, zdrajca stary''
Do hanny	Na palcu masz dyjament, w sercu twardy kamień''
Na most warszawski	Nieubłagalna Wisło...''
DO gór i lasów	Wysokie góry i odziane lasy''
Do gór i lasów	A ja z tym trzymam, co kto w czas uchwyci
DO fraszek	Fraszki nieprzepłacone, wdzięczne fraszki moje''
Na dom w czarnolesie	Panie to moja praca, a zdarzenie Twoje''
Na dom w czarnolesie	A ty mnie zdrowiem opatrz''
Na zdrowie	Szlachetne zdrowie
Na zdrowie	Gdzie nie masz siły i świat niemiły’’
Na starość	Biedna starości! wszyscy cię żądamy, A kiedy przyjdziesz, to zaś narzekamy.
Na zachowanie	Co bez przyjaciół za żywot? Więzienie, W którym niesmaczne żadne dobre mienie. Uchowaj Boże takiego
Do przyjaciela	Gdzie się myśli nie zgodzą, tam przyjaźń dziurawa
Na młodość	Jakoby też rok bez wiosny mieć chcieli, Którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli.
O milości	Kto naprzód począł miłość dziecięciem malować, Może mu się zaprawdę każdy podziwować; Ten widział, ż
Na swoje ksiegi	Nie dbają moje papiery, O przeważne bohatery;
Do dziewki	Nie uciekaj przedemną dziewko urodziwa!’
Z Anakreonta	Bóg was żegnaj krwawe boje, nie lubią was struny moje’’
Do Konrata	Milczycie w obiad, mój panie Kornacie; Czy tylko na chleb gębę swą chowacie
P2 K1	Serce roście patrząc na te czasy
P2 K1	Ale to grunt wesela prawego,Kiedy człowiek sumnienia całego''
P2 K1	A bądź ze mną, z trzeźwym i z pijanym
P2 K1	Ale kogo gryzie mól zakryty Temu nie idzie w smak obiad obfity’’
P2 K1	Teraz prawie świat się wszytek śmieje’’
P7 K1	Trudna rada w tej mierze: przyjdzie się rozjechać''
P9 K1	Kto tak mądry, że zgadnie, Co nań jutro przypadnie?
P9 K1	Chcemy sobie być radzi? Rozkaż panie czeladzi’’
P9 K1	A nigdy nie zabłądzi kto tak umysł narządzi’’
P10 K1	Kto mi dał skrzydła, kto mię odział Pióry I tak wysoko postawił, że z góry Wszystek świat widzę, a s
P19 K1	Żal mi cię, niebogo, Że nie masz nikogo''
P20 K1	Milo szaleć, kiedy czas po temu''
P20 K1	Czas ucieka, a żaden nie zgadnie jakie szczęście o jutrze przypadnie’’
P23 K1	Nieźle czasem zamilczeć, co człowieka boli
P3 K2	Nie wierz Fortunie, co siedzisz wysoko
P5 K2	,,Wieczna sromota i nienagrodzona Szkoda, Polaku!''
P5 K2	Polak mądr po szkodzie
P5 K2	Skujmy talerze na talery''
P7 K2	Słońce pali a ziemia idzie w popiół prawie’’
P8 K2	Wiatrem nadziane puknęły nadzieje
P9 K2	Nie porzucaj nadzieje,Jakoć się kolwiek dzieje''
P9K2	Radość się z troską plecie''
P9K2	Siła Bóg może wywrócić w godzinie;A kto mu kolwiek ufa, nie zaginie''
P9K2	po złej chwili piękny dzień przychodzi''
P9K2	Bo z nas Fortuna w żywe oczy szydzi, To da, to weźmie, jako się jej widzi
P9K2	Ty nie miej za stracone,co może być wrócone
P12 K2	jesli komu droga otwarta do nieba, Tym, co służą ojczyźnie''
P12 K2	Nie masz i po raz drugi nie masz wątpliwości’’
P14 K2	Wy, którzy pospolitą rzeczą władacie''
P19 K2	Szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęco żyje 
P19 K2	Przeto chciejmy wziąć przed się myśli godne siebie, Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;
P 19 K2	Jest kto, co by wzgardziwszy te doczesne rzeczy’’
P21 K2	Srogie łańcuchy na swym sercu czuję’’
P 23 K2	Nie zawżdy, piękna Zofija, Róża kwitnie i lelija; Nie zawżdy człek będzie młody Ani tej, co dziś, ur
P24 K2	Niezwykłym i nie lada piórem opatrzony''
P 25 K2	Czego chcesz od nas Panie za Twe hojne dary''
Sobótka, k2	Gdy słońce Raka zagrzewa
Sobótka, k2	Tam już pieśni rozmaite. Tam będą gadki pokryte, Tam trefne plęsy z ukłony,Tam cenar, tam i goniony
Sobótka k2, panna 11	Nieprzepłacona Doroto''
Sobótka k2, panna 11	,, A kiedy cię pocałuję, Trzy dni w gębie cukier czuję
Sobótka k2, panna 12	Wsi spokojna, wsi wesoła''
Sobótka k2, panna 12	Niżby mój głos wyrzekł wszytki Wieśne wczasy i pożytki.’’
motto z odysei otwierające treny	Takie są dusze ludzki, jakim światłem sam ojciec Jowisz oświecił żyzne ziemie.''
treny dedykacja	Orszuli Kochanowskiej, wdzięcznej, niepospolitej dziecinie - J.K - niefortunny ojciec : ,,Nie masz
T 1	Wszystki płacze, wszystki łzy heraklitowe''
T2	Jeslim kiedy nad dziećmi piórko miał zabawić,''
T2	Nie chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym muszę’’
T3	Wzgardziłaś mną dziedziczko''
T4	Zgwałciłaś niepobożna śmierci oczy moje, żem widział umierając miłe dziecię moje’’
T5	Jako oliwka mała pod wysokim sadem''
T6	Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska
T7	Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory''
T8	Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim
T9	Kupić by cie Mądrości za drogie pieniądze''
T9	Terazem nagle z stopniów ostatnich zrzucony i między insze, jedne z wiela policzony’’
T10	Orszulko moja wdzięczna, gdzieś mi sie podziała''
T10	Pociesz mię jako możesz’’
T11	,,Fraszka cnota-powiedział Brutus porażony''
T11	Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy.’’
T12	Żaden ociec podobno bardziej nie miłował''
T13	Orszula Kochanowska tu leży, kochanie''
T13	Moja wdzięczna Orszulo, bodaj ty mnie była’’
T14	Gdzie wrota nieszczęsne..''
T15	Erato zlotowłosa''
T16	Człowiek nie kamień’’
T17	Pańska ręka mnie dotknęła''
T18	My nieposłuszne Panie-dzieci Twoje''
T19 SEN	Żałość moja długo'' ,,
T19 SEN	ludzkie przygody Ludzkie noś''
T19 SEN	czas doktór każdemu.’’
Sobótka, panna 2	Skokiem taniec nasnadniejszy, A tym jeszcze pochodniejszy, Kiedy w bęben przybijają, Samy nogi prawi
o swych rymiech	Ja inaczej nie piszę, jeno jako żyję; Pijane moje rymy, bo i sam rad piję.
P24 K1	U Boga każdy błazen.
P19K2	Służmy poczciwej sławie, a jak kto może, Niech ku pożytku dobra, spólnego pomoże.
P3 K2	Cnota skarb wieczny, cnota klejnot drogi
T2	I nie napatrzywszy sie jasności słonecznej Poszła nieboga widzieć krajów nocy wiecznej
na starą	Że nic po cierniu, kiedy róża spadnie.
T4	Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała. Swoich namilszyk dziatek patrząc skamieniała.
T5	o zła persefono..
T7	i posag, i ona W jednej skrzynce zamkniona!
T10	gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest
T11	Wspinamy się do nieba, boże tajemnice Upatrując; ale wzrok śmiertelnej źrzenice Tępy na to!
t15	płacząc Niobe sama skamieniała
T15	Ten grób nie jest na martwym, ten martwy nie w grobie Ale samże jest martwym, samże grobem sobie.
T16	Zgój smutne serce, a ten żal surowy Wybij mi z głowy!
T16	W rozkoszy — żałość lekce szacujemy,
T17	A kto się w nieszczęściu śmieje, Ja bych tak rzekł, że szaleje.
T18	Użyj dziś, Panie, nade mną litości!
T19 SEN	Zyskiem człowiek zwać musi, w czym nie popadł szkody
P7 K2	a troski nieuspione prędkim wiatrom padają za morze czerwone"
P24 K2	"poeta ze dwojej złożonej natury"